Znowu o Mii. Zauważyłem, że wiele osób poszukuje informacji o odmianie imienia. Wiem jednak, że fraza „odmiana imienia” znaczyć może «Jak odmieniać imię przez przypadki?» lub «Jakie są warianty imienia?».
Otóż wariant jest jeden: Mija. Prócz tego w Polsce odnotowano imię Miya, które chyba nie jest imieniem Polek, lecz Azjatek. Jest bowiem takie imię japońskie. Inny wariant to Mya, a to może być skrócenie od Maya, Miya, Moya (są takie imiona nawet w Polsce).
O liczbie nadań będzie w następnym poście. Teraz problem odmiany w sensie gramatycznym.
Powinno być tak: „Nie ma Mii” (dopełniacz), „Przyglądam się Mii” (celownik), „Mówię o Mii” (miejscownik). W bierniku np. „Widzę Mię”, w narzędniku zaś „Idę z Mią”. A w wołaczu „Droga Mio!” (w potocznym zawołaniu będzie raczej „Mia!”).
To zapewne się nie wszystkim spodoba, ale kto chce mieć Mię wśród imion polskich, musi polubić język polski z wszystkimi jego zawiłościami.
-mini.gif)
